یادداشت های میم دو چشم

این مینی سریال که در دو فصل 6 قسمتی منتشر شده است، نکات جالب زیادی دارد، شاید تِرندترین آن، شروع اپیزود دوم، از فصل اول باشد که مسافرین مترو یکی‌یکی با صدای بلند شروع می‌کنند به آهنگ خوندن و صدا که قطع می شود. آن لحظه فیلی بگ می گوید: فک کنم پریود شدم و سپس تیتراژ سریال پخش می شود.😌✌️ نکته بعدی گفت‌وگویی است که فیلی‌بگ با شخصیت برنده‌ی «جایزه مالی تاجر برتر» دارد؛ زنی موفق، باهوش و به‌ظاهر کاملاً مسلط که در فضای کافه، بی‌هیچ اغراق یا شعار، به یکی از صادقانه‌ترین مکالمات سریال جان می‌دهد. این سکانس از آن‌جا درخشان می‌شود که دو جهان کاملاً متفاوت روبه‌روی هم می‌نشینند: زنی که مسیر موفقیت حرفه‌ای را با انضباط و قدرت طی کرده و زنی که هنوز درگیر آشفتگی‌های عاطفی، فقدان‌ها و سردرگمی‌های درونی خودش است. گفت‌وگو از جنس نصیحت‌های کلیشه‌ای نیست؛ بلکه به‌شکلی آرام و حتی گاهی تلخ، درباره تنهایی، عشق، بدن، ترس از پیری و بهایی که آدم‌ها برای «موفق بودن» می‌پردازند شکل می‌گیرد. شخصیت تاجر، بی‌پرده اعتراف می‌کند که رسیدن به جایگاهی که جامعه آن را تحسین می‌کند، الزاماً به معنای آرامش یا خوشبختی نیست. این صداقت، دقیقاً همان نقطه‌ای است که فیلی‌بگ را وادار می‌کند برای لحظه‌ای نقاب شوخی و طعنه را کنار بگذارد و فقط گوش بدهد. در بخشی از این مکالمه، وقتی بحث به درد، رنج و پذیرش آن می‌رسد، جمله‌ای گفته می‌شود که مثل یک سیلی آرام اما ماندگار عمل می‌کند؛ این‌که بعضی دردها قرار نیست حل شوند، فقط باید پذیرفته شوند و ادامه داد. همین نگاه واقع‌گرایانه است که سکانس را از یک گفت‌وگوی ساده در کافه، به لحظه‌ای ماندگار و انسانی تبدیل می‌کند. این صحنه نمونه‌ی کامل توانایی سریال در نوشتن دیالوگ‌هایی است که هم عمیق‌اند و هم کاملاً زمینی. نه شعار می‌دهند، نه اغراق می‌کنند؛ فقط حقیقت را، آن‌طور که هست، روی میز می‌گذارند. شاید به همین دلیل است که این گفت‌وگو برای بسیاری از مخاطبان، یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظات فیلی‌بگ باقی مانده است. تو این سکانس هم، دوست صمیمی فیلیگ برای اینکه اونو آرومش کنه، باهاش شوخی می‌کنه حتی دل‌تنگی کن من خودتم، چطور قرار بود سرزنشت کنی خودت؟ 😂😂