یادداشت های میم دو چشم

بازیگری و شخصیت‌پردازی

• فیلم اگر روی بازی‌های طبیعی و بدون اغراق تکیه کرده باشد، معمولاً بهتر جواب می‌دهد، چون جنس قصه ظرفیت هم‌ذات‌پنداری دارد. با این حال، شخصیت‌پردازی اگر فقط به واکنش‌های احساسی محدود بماند و گذشته/انگیزه‌ها را دقیق نسازد، بعضی تصمیم‌های شخصیت‌ها «قابل‌قبول» هست اما «قانع‌کننده» نه. هرجا که دیالوگ‌ها به جای توضیح دادن، رفتار را نشان می‌دهند، فیلم یک پله بالاتر می‌ایستد.

   

  فیلم‌هایی از این جنس معمولاً با موسیقی، رنگ و نور و طراحی صحنه، حال‌وهوا می‌سازند؛ اگر این عناصر با مضمون هماهنگ باشند، اثر عاطفی چند برابر می‌شود. از طرف دیگر، اگر موسیقی یا نمادپردازی زیادی به مخاطب «فشار» بیاورد، حس صادقانه‌ی فیلم کم می‌شود. اثرگذاری نهایی «کاراملو» (در بهترین حالت) این است که بعد از پایان، یک مزه‌ی شیرین-تلخ از رابطه‌ها و انتخاب‌ها باقی می‌گذارد، نه یک پیام مستقیم و شعاری.